Seboreik_dermatit_head

Seboreia en eczeem zijn beide ontstekingsziekten van de huid. Seboreia wordt veroorzaakt door roodheid, beschadiging en jeuk aan de huid. Seboreia tast voornamelijk de huid van het gezicht, de hoofdhuid en andere delen van het lichaam aan, zoals het schaambeen en de buik. De belangrijkste symptomen van seborroe zijn jeuk en een branderig gevoel in de getroffen gebieden. Kenmerkend voor seborea is het verschijnen van gele of vette plekken op de huid. De aanwezigheid van roos in de hoofdhuid is ook een veel voorkomend symptoom van seboreia. Seboreia komt voornamelijk voor in het binnenoor, het voorhoofd, de wenkbrauwen en rond de neus. De ziekte wordt geassocieerd met disfunctie van de alvleesklier. De belangrijkste oorzaken zijn verkoudheid, stress en hormonale onbalans.

De belangrijkste oorzaken zijn de voedingstekorten van de schimmelstammen Malassezia en zink. Malassezia hydrolyseert het vet van een persoon en produceert een mengsel van verzadigde en onverzadigde vetzuren. Verzadigde vetzuren worden door Malassezia opgenomen, onverzadigde vetzuren komen in het stratum corneum van de huid terecht. Door hun ongelijkmatige structuur kunnen ze de barrièrefunctie van de huid verergeren, wat irritatie en ontsteking kan veroorzaken.

Gebrek aan vitamines (B12, B6 en A), immuundeficiëntieziekten zoals hiv en neurologische aandoeningen zoals parkinsonisme veroorzaken ook seboreia. De behandeling omvat behandeling met antischimmelmiddelen, keratolytica en steroïden. Fotodynamische therapie met UVA- en UV-B-lasers voorkomt de proliferatie van Malassezia-soorten.

Eczeem of dermatitis manifesteert zich in de huid met jeuk, erytheem en pletplekken. Eczeem wordt vaak "atopische dermatitis" genoemd vanwege de oorzakelijke factoren die bij genetische factoren betrokken zijn. Dermatitis is over het algemeen acuut, met eczeem meestal chronisch. Een droge huid en terugkerende huiduitslag zijn typische symptomen van eczeem. Het eczeem vertoont ook gebieden met tijdelijke verkleuring van de huid. Eczeem kan worden onderverdeeld in locatie (bijv. Eczeem in de handen), uiterlijk (discoïd eczeem) of oorzaak (spatadereczeem). De Europese Academie voor Allergie en Klinische Immunologie verdeelde eczeem in allergisch contacteczeem en niet-allergisch eczeem.

De oorzaak van eczeem was te wijten aan omgevings- en genetische redenen. Er is geconcludeerd dat iemand door een abnormaal schone omgeving eczeem krijgt. Dit komt omdat een schone omgeving geen kansen biedt voor immuunontwikkeling. Het verhoogt het risico op astma en allergieën, waaronder eczeem. Genetische oorzaken zijn onder meer de betrokkenheid van filaggrin-, OVOL 1- en ACTL9-genen. Dergelijke genen zijn verantwoordelijk voor atopisch eczeem of niet-allergisch eczeem.

De diagnose van eczeem is door lichamelijk onderzoek, patiëntgeschiedenis en patchtests. De behandeling omvat het gebruik van vochtinbrengende crèmes die ceramiden bevatten, de behandeling van exacerbaties met corticosteroïden. Meestal worden geen antihistaminica aanbevolen.

Hieronder volgt een korte vergelijking van seboreia en eczeem.

Referenties

  • Parry, ME; Sharpe, GR (1998). "Seboreic dermatitis is niet het gevolg van veranderingen in de immuunrespons op Malassezia-gist." British Journal of Dermatology 139 (2): 254-63.
  • Shams, K; Grindlay, DJ; Williams, HC (augustus 2011). 'Wat is er nieuw bij atopisch eczeem? Een analyse van systematische reviews gepubliceerd in 2009-2010.' Klinische en experimentele dermatologie 36 (6): 573-7.
  • https://en.wikipedia.org/wiki/Seborrhoeic_dermatit